Risicomanagement is een middel (geen doel) waarmee je jouw organisatie naar een hoger plan kunt tillen. Risicomanagement doe je dan ook omdat het toegevoegde waarde oplevert voor je organisatie en niet omdat het ‘moet van ISO. Dat betekent dat je niet vanuit de norm moet denken, maar juist vanuit het principe van risico-gebaseerd denken: hoe ontwikkelen risico’s zich en hoe kan de organisatie daarop inspelen?
Wanneer je daar een gedegen structuur omheen bouwt, levert het je organisatie veel meer op dan enkel het invullen van modellen of het volgen van de norm. Risicomanagement is namelijk geen simpele invuloefening van documenten en spreadsheets. Risicomanagement draait om het gedrag van mensen. Je moet zien te bewerkstelligen dat mensen binnen je organisatie die dingen doen die nodig zijn om de geïdentificeerde risico’s niet te laten optreden.
Met grote regelmaat zie je dat men, met het oog op risicomanagement, prachtige documenten en tot in detail uitgewerkte procedures heeft ingericht, maar dat deze nauwelijks invloed hebben op de werkvloer. Mensen die het werk daadwerkelijk verrichten weten vaak niet eens van het bestaan van de documentatie, laat staan dat ze er rekening mee houden in hun werkzaamheden.
Hoe zorg je er dan voor dat mensen op de werkvloer wel (on)bewust bezig zijn met risico’s vermijden? Door te kiezen voor een bottom-up benadering. Dat betekent dat je mensen die het werk verrichten actief betrekt bij risicomanagement. Zij zitten immers in de dagelijkse operatie en kunnen dus de risico’s als beste inschatten. Door hen actief te betrekken bij de aanpak, wordt de kans dat ze de werkzaamheden ook daadwerkelijk zo gaan uitvoeren vele malen groter dan wanneer je hen regels oplegt.
Wanneer mensen op de werkvloer (mede) kunnen bepalen hoe het werk georganiseerd moet worden en wat de afspraken zijn worden ze in staat gesteld om gewenst gedrag op een laagdrempelige manier te integreren in het dagelijks werk. Simpelweg door ze niet te zeggen hoe ze moeten werken, maar door hen te vragen hoe ze willen werken. Op die manier komt het automatisch onder de aandacht op de werkvloer en doen mensen die dingen die nodig zijn om geïdentificeerde risico’s niet te laten optreden.